بوی پاییز٫ خنکای هوا و لذت لحظات افطار روحم رو از بین تنش و بی قراری این روزهام بیرون میکشه و ارومم میکنه.از چند ماه پیش شمردن ماههای باقی مانده تا عید و انتظار به سر رسیدن این انتظار ۴ساله٫ شده یک کار دلنشین.گاهی فکر میکنم روزی بیاد که ببینم همه ی عمرم به انتظار گذشته واسه هر کوچک و بزرگی!و میدونم دل بزرگی ندارم تا صبوری کند یا شاید تامل..اما خوب میدونم همه ی این روزها نشانی از خوشبختی اندو همین نگرانی هامان.......

 پ.ن:نتیجه برام مهم نیست.چیزی که مهم با هم خواستنه چه رسیدنی باشه یا نباشه.باور کن احساس مسخره ترم ۳ یا ۴ رو دارم شاید گواهی باشه بر ما بودن نه "من" یا "تو" به تنهایی!من هر چیزی رو کنار تو میخوام حتی فارغ التحصیل شدن.