واقعآ عصبانی شده بودم.کنترل هیچی دیگه دست خودم نبود و حالا پشیمانی از همه حرفها و فریادهایی که زدم.اون لحظه فقط مقدار کمی اب لازم بود تا اون شعله رو بخوابونه اما جلو چشمم فقط اتش بود که به شعله ی درونم دامن میزد!

نیاز به ساعتها خواب دارم تا قسمتهای خرده شده ی روحم ترمیم شه.شاید پختن یه غذای خوشمزه و چند شاخه گل نرگس که عطرش تر و تازه ات میکنه همه چی رو درست کرد!شاید...

پ.ن:میدونم که باعث نصف تقصیرات من و رفتار بدون فکرمه.بقیه اش؟