صدای بلند اقایی که تازه وارد شده  همه ی نگاه ها رو بر میگردونه.اصرار داره بدون وقت قبلی داخل شه که موفق هم میشه.چند ثانیه ای نگذشته که صداش بلند میشه که حالت دعوا به خودش گرفته.همه ی گوشها تیز شده و چشا دوخته به در!با عصبانیت داد میزنه که" همش تقصیر شماست٫شما ها بودین که انقلاب کردینو هی گفتین بچه بیارین.حالا من هجده تا بچه دارم."با شنیدن هجده مغزم سوت میکشه و ناخود اگاه یه خونه با بیست نفر تو ذهنم میاد٫چه بلبشویی!!صدای بلندش فکرمو بهم میریزه در حالیکه میگه :یه کاری بکن دکتر پسرم دانشجو_-خودت عملش کردی.از پله افتاده.بیمه قبولش نمیکنه٫میگه تصادفیه.زیر بار نمیرن پول عملشو بدن.من با هجده سر عائله از کجا بیارم؟

از اتاق میاد بیرون در حالیکه زیرلب غر میزنه.با صدای بلند میگه:ای کاش مرده بود.ای کاش همونجا که افتاد میمرد.من خرج هجده تا بچه رو ندارم.از کجا خرج بیمارستانو عملشو بدم؟

میره بیرون.نگاهو فکرمو با خودش میبره.از پنجره بیرونو نگاه میکنم.ماشینای مدل بالای که روبه رو پارک شدن٫مردی که ارزوی مرگ بچه اش رو میکرد فقط به خاطر شاید پونصد هزار تومن و خانوم فلانی که یکی از دغدغه هاش شده عمل_-زیبایی برجستگی گوش دختر دوسالش!